e gece çöktü şehrin üstüne. Sağlam kalan tek binanın -meclis binasının - koridorları telaşlı ayak sesleriyle çınladı. Bir kapı açıldı, içeri girdi dünyanın yaşayan tek adamı.

          Titreyen mum ışığında, yemek hazırladı kendine. Ve bir sigara yaktı, sigaradan çok yanan kağıda benzese de tadı, eskiden kalma, canlı dünyadan kalma alışkanlıklarını sürdürmek onu hayata bağlıyordu. Hayata bağlamasa da çok fark etmeyecekti esasında, bunun da farkındaydı. O, sonsuz yaşama mahkum edilmişti. Sonsuz yalnızlığa...

          Elektrik santralinin tamirini bugün de bitirememişti. Ağır bir küfür savurup, biten mumun yerine yenisini koyup yaktı ve 23. kez 1984’ü okumaya başladı. Bir daha küfretti disütopyaların en  etkileyicisi olarak adlandırılan bu kitaba, kendi durumunu düşününce. En son kaç yıl önce kendisinden başka bir insanın sesini duymuştu, tam olarak kestiremiyordu ama 50 yıl civarı olmalıydı.