ennetin oluşundan, lanetlenmişliklerin arınışından, yeşilliklerin huzuru, kaybolmuşlukların acısı, yitirmelerin huzursuzluğuyla var olan; cennetin anımsattığı güzelliklerin birleştiği, tüm bedenlerin buluşma zamanı: tan vakti.

Öyle ariftiler, bakışları yeterdi olmasını istemeleri için. Öyle huzur vardı içlerinde, huzursuzlukları disiplinsiz kuyularda boğmaya yeterdi. Ve öyle bir baktılar ki cennete, aşıkların buluştuğu bedenler misali dünyaya korkusuzca baktılar. Öyle baktılar her şeye. Tan vakti kimsenin yanaşamadığı kumlarda yuvarlanan neşeli çocuklara taş çıkarttılar. Ateş o gün çok başkaydı. Kimsesizlerin ısınması için değil, anlamlı ya da anlamsız bir ritüelin başlangıcıyla bütünleşti ateş. Denizin maviliği gitmiş, çok asil bir siyahlıkla bezenmişti evren. Silahşörlerin savaştığı bu kumsaldı cennetin başlangıcı.

Arifler dans etmeye başladılar ateşin dilleri arasında. Önemli olan ikizini yok etmekti ateşe atarak. En yüce arif diğer adayları eğitirken, içlerinde var olan kötülük ikizini ateşe sokarak acı çekmesini ve ebediyen iyilik ikizine zarar vermemesini ve tam bir arif gibi olmalarını sağlamak amacıyla başlarken ritüeline, arif adaylarının ikizleri ateşte ışıyarak birbirlerinden ayrıldı. Artık herkes kendisinin iki katıydı. Tanrıya inanan, şeytanı ise bilen bedenlerin hepsine bu ritüel yapılmalıydı ki cennet dünyada olsun. Ariflerin en yücesi son bir dans daha yaptırırken çocuklarına şimşeklerin kesişmesi her tarafı gümüşümsü bir beyazlığa boğdu. Yüzleri soluk, bedenleri bir hayaletle bezenmişken yukarıya baktıklarında bambaşka bir el ateşi söndürdü. Ariflerin kalplerindeki ışıltıyı da. Tanrının eli diye düşünülürken, bu kuvvetli elin tek isteği ariflerin varlığını eksiltmek, dengeye bezemek dünyayı ve dünyanın dünya olduğunu hatırlatmaktı herkese. İnananlarından sadece şeytanı bilmelerini ve ona inanmalarını sağlamaktı defalarca kez.